*** بنام او که هرچه داریم و نداریم از حکمت اوست***

 سلام سلام سلام...

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را              که به ما سوا فکندی همه سایه ی هما را

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین              به علی شناختم من به خدا قسم، خدا را

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ               به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

برو ای گدای مسکین در خانه ی علی زن              که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

به جز از علی که به پسر که قاتل من                   چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا؟

به جز از علی که آرد پسری ابوالعجایب                 که علم کند به عالم شهدای کربلا را؟

چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان                 چو علی که می تواند که به سر برد وفا را؟

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت           متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را!!

به دو چشم خون فشانم،هله ای نسیم رحمت      که ز کوی او غباری به من آر توتیا را

به امید آن که شاید برسد به خاک پایت                چه پیام ها سپردم، همه سوز دل،صبا را

چو تویی قضای گردان، به دعای مستمندان            که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چو نای هر دم، ز نوای شوق او دم؟            که لسان غیب خوش تر بنوازد این نوا را

«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی        به  پیام  آشنایی   بنوازد   آشنا   را»

ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب                غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا

شعر فوق یکی از سروده های مشهور و شورانگیز شهریار در وصف مولای متقیان علی(علیه السلام) است.چون امروز روز بزرگداشت این استاد بزرگ وهم چنین روز شعر و ادب پارسی هست گفتم در این رابطه آپ کنم ...

      جوانان در بهار زندگانی یاد از شهریار آرید

                                       که عمری در گلستان جوانی نغمه خوانی کرد

استاد سید محمدحسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار فرزند حاج میر آقا خشگنابی که خود از اهل ادب بود درشهریور ماه سال 1285 در تبریز چشم به گیتی گشوده است.

شاعر، ایام کودکی را در قراء شنگول آباد و قیش قرشاق و خشگناب به سر برده است.

تحصیل نخستین را پیش پدر و با قرائت گلستان آغاز کرده و سپس دوره ی متوسطه را در تهران به پایان رسانده است و پس از پنج سال تحصیل طب ، کمی پیش از اخذ دکترا دانشگاه را ترک گفته و سرانجام وارد خدمت دولت شده است.وی در بهمن ماه سال1346 به استادی دانشگاه تبریز برگزیده شد.

شهریار را می توان بزرگترین شاعر غزل سرای  معاصر خواند.او علاوه بر غزل در سرودن انواع شعر فارسی مهارت داشت.از آثار او می توان به منظومه ی «حیدر بابایه سلام»(به زبان ترکی آذربایجانی)و «کلیات اشعار» در پنج جلد اشاره کرد.وی درشهریور ماه  سال 1367 دیده از جهان فرو بست.

روحش شاد.....

          *روز شعر و ادب پارسی بر تمام شما ادب دوستان ایران زمین*

                                  * مبــارکـــبــاد*

 دست حق به همراتون